نيابد از آشاميدنى ، و خواب خوش نكند ، و انس نگيرد با خويشى ، و جايگاه نكند در خانه ، و ساكن نگردد در آبادى ، و نمىپوشد لباسى ، و قرار نگيرد در جايى ، و عبادت كند خدا را شب و روز به اميدوارى ، تا برسد به آنكه مشتاق بر اوست ، و مناجات مىكند با او به زبان شوق ، گوينده است آنچه در باطن اوست ؛ چنان‌كه خبر داد خداوند از حضرت « موسى » ع در وعده‌گاه پروردگارش : « سرعت كردم به سوى تو اى پروردگار ! تا خشنود گردى » . تفسير كرده حضرت پيغمبر ص از حال موسى كه او نخورد و نياشاميد و نخوابيد ، و نخواست چيزى از اين‌ها در رفتن و آمدنش - چهل روز - از شدّت شوق به پروردگارش . چون داخل شدى در ميدان شوق ، پس تكبير بگو به نفس خود و مراد خود از دنيا ، و وداع كن از هرچه الفت داشتى ، و روگردان شو از هرچه غير از شوق خود ، و لبّيك گو ميان حيات و موت خود : « بلى ! ايستاده‌ام در اطاعت ، ايستاده‌ام در طاعت ! » تا بزرگ دارد خداوند اجرت را . و مثل مشتاق ، مانند غريقى است كه همّت ندارد مگر بر خلاصى خود ، و فراموش كرده غير آن را . * * *